alam mo yun. sabi nila para maging masaya ang isang tao, kelangan lang niya sundin kung ano ang gusto niya talaga.

oo nga, pero minsan kelangan din isipin kung ano ang makabubuti para sa kanya, at para sa mga taong nasa paligid, kasi hindi naman lahat ng gusto niyang gawin e makabubuti sa kanya at sa iba. mabuti siguro, kase nagko-contribute sa sariling happiness pero pwedeng makaapekto sa mga tao sa paligid, o maaari ding makaapekto sa kinabukasan.

EXAMPLE.

mamayang gabi, may party para sa mga tao sa workplace. UNLIFOOD at UNLIBOOZE. tickets for everybody have been given out. all we need to do is GO.

kung sa gusto lang, gusto ko pumunta. gusto ko silang makita. mga kaibigan ko. makainuman. makasayawan, whatever! maka-bond, at least before ako magresign.

pero may pasok ako ng 9pm. party starts at 7pm. hindi naman pwedeng 1 hour lang ako dun. tapos hindi ko kinuha ticket ko kasi baka may iba pang makikinabang dun. hindi yung 1 hour lang magtatagal dun. yung ikakain at iiinom talaga yung ticket. tapos isa pa, assuming na pupunta nga ako ng 7pm dun, sino naman kasama ko? party yun, hindi graduation. people go as fashionably late as they wish.

hindi rin naman ako pwedeng mag-sick leave tapos magpakita dun, hahambalusin ako ng mga manager namin, and more than that, kasi kaya ko naman pag ako lang hinambalos, ayokong ipahiya yung boss ko.

so, yun.

weighing everything, i have come to a decision na hindi na lang ako pupunta KAHIT LAHAT NG TAO PUPUNTA. in a martyr's logic: kase may ibang makikinabang sa pagpunta dun gamit yung ticket ko tapos pag pumasok ako sa work, wala akong ipinapahamak na tao, including myself, tapos i don't lose my work and the people i love spending the time with, and my boss's trust.

so, yun. weighing pros and cons. laban. ewan. bahala na. ewan ko.

pupuntakayasiya?